Kidouchine
Daf 31a
משנה: הָאוֹמֵר לַחֲבֵירוֹ צֵא וְקַדֵּשׁ לִי אִשָּׁה פְלוֹנִית וְהָלַךְ וְקִידְּשָׁהּ לְעַצְמוֹ מְקוּדֶּשֶׁת. וְכֵן הָאוֹמֵר לָאִשָּׁה הֲרֵי אַתְּ מוּקוּדֶּשֶׁת לִי לְאַחַר שְׁלֹשִׁים יוֹם וּבָא אַחֵר וְקִידְּשָׁהּ בְּתוֹךְ שְׁלֹשִׁים מְקוּדֶּשֶׁת לַשֵּׁינִי. בַּת יִשְׂרָאֵל לַכֹּהֶן תֹּאכַל בַּתְּרוּמָה. מֵעַכְשָׁיו וּלְאַחַר שְׁלֹשִׁים יוֹם וּבָא אַחֵר וְקִידְּשָׁהּ בְּתוֹךְ שְׁלֹשִׁים מְקוּדֶּשֶׁת וְאֵינָהּ מְקוּדֶּשֶׁת. בַּת יִשְׂרָאֵל לַכֹּהֶן אוֹ בַת כֹּהֵן לְיִשְׂרָאֵל לֹא תֹאכַל בַּתְּרוּמָה.
Traduction
Si quelqu’un dit à son prochain: ''va m’engager une femme'', et celui-ci l’épouse pour lui-même, cette dernière consécration est réelle (184)''Le texte jérusalémite, plus net que celui de Babylone, dit: '''' elle sera consacrée au second ''''.''. De même, si l’on se fiance à une femme pour l’épouser au bout de 30 jours, puis avant ce délai un autre l’épouse, ce dernier l’emporte, et si c’est une fille d’israélite unie à un cohen, elle pourra manger de l’oblation. Si quelqu’un dit à une femme: ''Sois engagée envers moi dès à présent et après l’espace de 30 jours'', puis un autre homme vient l’engager dans cet intervalle, elle n’est consacrée qu’en partie (185)Donc, elle devra divorcer avec les 2 fiancés.; aussi, soit une fille d’israélite ainsi unie à un cohen, soit une fille de cohen unie à un israélite (186)Texte complété d'après la version du T. Babli., ne pourra pas manger d’oblation.
Pnei Moshe non traduit
מתני' האומר לחבירו. ולא תנן האומר לשלוחו לאשמועינן דאף על גב דלא עשאו שליח מתחלה לכך אלא שאמר לו קדש לי אשה פלונית אם קדשה לעצמו רמאי הוי כדאמרינן בגמרא והלך דקתני שנהג מנהג רמאות:
ובא אחר וקידשה בתוך ל' יום מקודשת לשני. דבשעה שקידשה לא היתה עדיין מקודשת לראשון ותפסו בה קידושי שני:
בת ישראל לכהן תאכל בתרומ'. דלא תימא דכי אמרי' מקודשת לשני הני מילי לחומרא בלבד קא משמע לן דמקודשת לשני לגמרי ואין חוששין לקידושי ראשון כלל:
מעכשיו ולאחר ל' יום. מספקא לן אי תנאה הוה הא דקאמר ולאחר ל' יום או חזרה הוה והלכך מקודשת ואינה מקודשת וצריכה גט מתרוייהו:
בת כהן לישראל לא תאכל בתרומה. שמא הוו קדושין וזר פוסל בקדושין את בת כהן מן התרומה:
מתני' הרי את מקודשת לי. בפרוטה זו על מנת שאתן לך מאתים זוז:
הלכה: הָאוֹמֵר לַחֲבֵירוֹ. צֵא וְקַדֵּשׁ לִי אִשָּׁה פְל' כול'. הֲרֵי זֶה זָרִיז וְנִשְׂכָּר וְנִקְנָה הַמִּקַּח אֶלָּא שֶׁנָּהַג מִנְהַג רַמִּיּוּת. אַף לְמִידַּת הַדִּין כֵּן. הָאוֹמֵר לַחֲבֵירוֹ. צֵא וְקַח לִי מִקַּח פְלוֹנִי. וְהָלַךְ וּלְקָחוֹ לְעַצְמוֹ. הֲרֵי זֶה זָרִיז וְנִשְׂכָּר וְנִקְנָה הַמִּקַּח אֶלָּא שֶׁנָּהַג מִנְהַג רַמִּיּוּת. רִבִּי זְעִירָא מֵיקַל לְהוֹן דַּחֲמֵי לְחַבְרֵיהּ זְבִין זְבִינָא וּמַעֲלֶה לֵיהּ עֲלוֹי. אָמַר רִבִּי אָבוּן בְשֵׁם רִבִּי זְעִירָא. אַף לְעוֹשֶׂה עֲלוֹי חֲבִילהָ רַבָּנִין קְרֵיי עֲלוֹי לַמָּס מֵרֵעֵהוּ חָסֶד וְיִרְאַת שַׁדַּי יַעֲזוֹב.
Traduction
On a enseigné (187)Tossefta à Yebamot ch. 4.: Le prochain, qui chargé d’engager une femme pour autrui l’épouse lui-même, est un homme zélé à accomplir le devoir de se marier, il en est récompensé par la présence de la femme; l’acquisition (la consécration) est un fait accompli, avec cette remarque que ce mari est parvenu à son but par ruse. Il en est de même au point de vue commercial. Si quelqu’un dit à son prochain: ''va conclure pour moi tel marché'', et celui-ci a acheté la denrée pour lui-même, cet empressement tournera au profit du second, et l’achat sera pour lui, bien qu’il ait agi par ruse pour y parvenir. R. Zeira maudissait (désapprouvait) celui qui, voyant quelqu’un entreprendre un rachat, s’interpose et renchérit sur le prix pour avoir l’objet. De même R. Aboun dit au nom de R. Zeira: celui qui dépasse un autre à prendre rang pour la distribution des objets abandonnés est blâmable, et les rabbins lui appliquent ce verset (Jb 6, 14): A celui qui est sans pitié pour son prochain (qui enlève ce qui ne lui revient pas), qui abandonne la crainte du Tout-Puissant (se conduit en impie), etc.
Pnei Moshe non traduit
גמ' ונקנה המקח. כלומר שהיא מקודשת לו אלא שנהג מנהג רמיות והיינו דקתני והלך שהלך ברמאות:
אף למידת הדין כן. לענין מקח וממכר נמי כן אם לקחו לעצמו הרי זה זריז ונשכר אלא דרמאי הוי:
מיקל להון. היה מקלל להן למי שראה חבירו עומד על המקח והוא מעלה עליו בדמים:
אף לעושה עלוי חבילה. שמטריח עצמו על החבילה לזכות בה מן ההפקר וקדם זה ונטלה:
רבנין קרוי עלוי. המקרא הזה למס מרעהו חסד שהוא נוטל מרעהו החסד והזכות שאנה לידו וכתיב ויראת שדי יעזוב שנקרא רשע:
לֹא הוּחְזַק הַשָּׁלִיחַ בָּעֵדִים. הוּא אוֹמֵר. לְעַצְמִי קִידַּשְׁתִּי. וְהִיא אוֹמֶרֶת. לָרִאשׁוֹן. הַשֵּׁינִי כְּאוֹמֵר לָאִשָּׁה. קִידַּשְׁתִּיךְ. וְהִיא אוֹמֶרֶת. לֹא קִידַּשְׁתָּנִי. וְהוּא כְאוֹמֶרֶת לָרִאשׁוֹן. קִידַּשְׁתָּנִי. וְהוּא אוֹמֵר. לֹא קִידַּשְׁתִּיךְ. אָ‍ֽמְרָה. אֵינִי יוֹדַעַת. חֲזָקָה לַשֵּׁינִי. הוּחְזַק הַשָּׁלִיחַ בָּעֵדִים. הוּא אוֹמֵר. לְעַצְמִי קִידַּשְׁתִּי. וְהִיא אוֹמֶרֶת. לָרִאשׁוֹן. חֲזָקָה לָרִאשׁוֹן. אָ‍ֽמְרָה. אֵינִי יוֹדַעַת. שְׁנֵיהֶן נוֹתְנִין גֵּט. וְאִם רָצוּ אֶחָד נוֹתֵן גֵּט וְאֶחָד כּוֹנֵס.
Traduction
Si quelqu’un a chargé autrui de consacrer une femme comme épouse, sans le charger de ce message par devant témoins, puis ce messager prend la femme pour lui-même, en arguant l’avoir consacrée pour son propre compte, tandis que la femme peut dire qu’elle s’est crue engagée envers le premier (le mandant); le messager sera dans la situation de celui qui dit à une femme l’avoir consacrée, tandis qu’elle le nie: il lui sera défendu de contracter des unions à un degré prohibé par rapport à la femme, mais elle pourra épouser un proche parent de cet homme (188)Cf. ci-après, 11.. Par contre, elle est censée dire au premier (au mandant): ''Tu m’as consacrée'', ce dont il se défend, de sorte qu’elle sera interdite pour tout proche parent (à degré prohibé) de cet homme, tandis que celui-ci pourra épouser même une femme à degré prohibé de celle qui se croit liée à lui. Lorsqu’elle déclare ne pas savoir envers qui elle est engagée, il y a présomption que c’est envers le second (en raison de l’absence du premier et du défaut d’attestation du message). Lorsqu’au contraire le message confié a été confirmé par devant témoins, si le messager prétend avoir engagé la femme pour lui-même, et elle dit s’être engagée au premier (au mandant), il y a présomption qu’elle est engagée envers le premier (elle se réfère au message confirmé par témoins). Lorsqu’alors elle déclare ne pas savoir envers qui elle est engagée, il est à craindre qu’il y ait aussi engagement envers le premier, et tous deux devront lui remettre un acte de divorce pour la libérer; ou bien, s’ils veulent se mettre d’accord, l’un d’eux devra seul lui remettre l’acte de divorce, et l’autre pourra l’épouser.
Pnei Moshe non traduit
לא הוחזק השליח בעדים. מי ששלח שליח לקדש לו אשה ולא עשאו אותו לשליח בעדים:
הוא אומר לעצמי קדשתי. כגון שאמר לה בתחלה לשם המשלח ולאחר שעה קידשה סתם הוא אומר לעצמי נתכונתי והיא אומרת לראשון המשלח נתכונתי:
השני כאומר לאשה קדשתיך והיא אומרת לא קדשתני. דתנן לקמן בפרקין הוא אסור בקרובותיה והיא מותרת בקרוביו:
והיא כאומרת לראשון. כלומר ודינה עם הראשון כאומרת לאחד קדשתני והוא אומר לא קדשתיך ואסורה בקרובי הראשון והוא מותר בקרובותיה:
אמרה איני יודעת חזקה לשני. וטעמא דכשלא הוחזק השליח בעדים אמרינן מסתמא אין האשה רוצה להתקדש לראשון דהוא אינו כאן ושליחותו אינו מוחזק והלכך כשאמר' איני יודעת חזקה לשני נתקדשה:
הוחזק השליח בעדים. בהא היא סומכת על שליחותו ואפילו הוא מכחישה חזקה לראשון נתקדשה:
אמרה איני יודעת. חוששין נמי לראשון ושניהן נותנין גט:
בְּעוֹן קוֹמֵי רִבִּי זְעִירָא. בְּהָדָא כֹּהֵן לְיִשְׂרָאֵל. אָסוּר. מַה דְרִבִּי יוֹסֵי אָמַר. לֹא אֲגִיבוֹן. רִבִּי חִזְקִיָּה בְשֵׁם רִבִּי אָחָא. אָכֵין אָמַר לוֹן. עַל דַּעְתֵּיהּ דְּרִבִּי יוֹסֵי בֶּן חֲנִינָה כֹּהֵן לְיִשְׂרָאֵל לָמָּה הוּא אָסוּר. לֹא מִפְּנֵי מַרְאִית הָעַיִן. אַף רִבִּי יוֹחָנָן אִית לֵיהּ יִשְׂרָאֵל לְיִשְׂרָאֵל אָסוּר מִפְּנֵי מַרְאִית הָעַיִן. וְעוֹד מִן הָדָא דְּתַנֵּי. הַכֹּהֲנִים וְהַלְּוִיִם הַמְסַייְעִים בַּגְּרָנוֹת אֵין נוֹתְנִין לָהֶן לֹא תְרוּמָה וְלֹא מַעְשֵׂר. 31a וְאִם נָתַן הֲרֵי זֶה חִילֵּל. וְלֹא יְחַלְלוּ אֶת קָדְשֵׁי בְּנֵי יִשְׂרָאֵל. וְהֵן מְחַלְלִין אוֹתָן. יוֹתֵר מִיכֵּן אָֽמְרוּ. תְּרוּמָתָן אֵינָן תְּרוּמָה וּמַעְשְׂרוֹתָן אֵינָן מַעְשְׂרוֹת וְהֶקְדֵּישָׁן אֵינָן הֶקְדֵּשׁ. וַעֲלֵיהֶן אָמַר הַכָּתוּב רָאשֶׁיהָ בְּשׁוֹחַד יִשׁפּוֹטוּ וְכֹהֲנֶיהָ בִּמְחִיר יוֹרוּ וגו'. וְהַמָּקוֹם מֵבִיא עֲלֵיהֶן שָׁלֹשׁ פּוּרְעָנִיּוֹת. הָדָא הוּא דִּכְתִיב לָכֵן בִּגְלַלְכֶם צִיּוֹן שָׂדֶה תֵּחָרֵשׁ וִירוּשָׁלַיִם לְעִייִם תִּהְיֶה וְהַר הַבַּיִת לְבָמוֹת יָעַר.
Traduction
מַתְנִיתָא פְלִיגָא עַל רִבִּי יוֹחָנָן. הַמְקַדֵּשׁ בִּתְרוּמוֹת וּבְמַעְשְׂרוֹת וּבְמַתָּנוֹת וּבְמֵי חַטָּאת הֲרֵי זוּ מְקוּדֶּשֶׁת אַף עַל פִּי יִשְׂרָאֵל. פָּתַר לָהּ בְּתְרוּמָה שֶׁנָּ‍ֽפְלָה לוֹ מִשֶּׁלַּאֲבִי אִמּוֹ כֹהֵן.
Traduction
Kidouchine
Daf 31b
31b לְפִיכָךְ אִם מֵת הַשֵּׁינִי בְּתוֹךְ שְׁלֹשִׁים יוֹם אוֹ גֵירְשָׁהּ חָלוּ עֲלֶיהָ קִידּוּשֵׁי רִאשׁוֹן לְאַחַר שְׁלֹשִׁים יוֹם. מֵת לְאַחַר שְׁלֹשִׁים וְלֹא גֵירַשׁ לֹא חָלוּ עֲלֶיהָ קִידּוּשֵׁי הָרִאשׁוֹן. הָדָא דְתַנֵּי רִבִּי חִייָה. כָּל תְּנַאי שֶׁנִּיתְקַייֵם אַף עַל פִּי שֶׁבָּטַל לְאַחַר מִיכֵּן הֲרֵי זוֹ מְקוּדֶּשֶׁת. וְכָל תְּנַאי שֶׁבָּטַל בְּשְׁעַת קִידּוּשִׁין אַף עַל פִּי שֶׁמִּיתְקַייֵם לְאַחַר מִיכֵּן אֵינָהּ מְקוּדֶּשֶׁת.
Traduction
Quant à l’assertion de la Mishna, ''Si l’on se fiance à une femme pour l’épouser au bout de trente jours, puis avant ce délai un autre l’épouse, ce dernier l’emporte'' (sans dire que le premier engagement est nul), elle prouve que les premières fiançailles n’ont aucun effet; c’est pourquoi si le second meurt dans l’intervalle des trente jours, ou s’il la répudie, alors seulement l’engagement du premier reprendra une valeur effective après l’espace de trente jours; enfin, si le second meurt après trente jours, sans l’avoir répudiée, l’engagement avec le premier n’aura plus d’effet sur elle. C’est ce qu’a enseigné R. Hiya: Lorsque la condition au moment d’être énoncée sera réalisable plus tard, lors même que la cause disparaît, l’union est effective (189)Tout dépend de l'instant de validité lors de la consécration.; mais lorsque la condition émise a cessé d’être lors de la consécration, bien qu’elle se réalise de nouveau plus tard, l’union n’aura pas de suite (et comme le second fiancé est mort après les trente jours, le premier engagement est nul).
Pnei Moshe non traduit
לפיכך אם מת השני. אמתני' קאי וכן האומר לאשה הרי את מקודשת לי לאחר ל' יום ובא אחר וקדשה בתוך ל' יום מקודשת לשני ומדלא קתני ואינ' מקודשת לראשון ש''מ דלא פקעו קידושי הראשון לגמרי ולפיכך אם מת השני או גירשה בתוך שלשים יום חלו עליה קידושי ראשון לאחר ל' יום:
מת לאחר ל' ולא גירש. מקודם לא חלו עליה קידושי הראשון אפי' לאחר מכאן שבשעה שהיו ראוין קידושי הראשון לחול עדיין הי' השני קיים:
הדא דתני ר' חייא. דהכל הולך אחר שעה שהקידושין ראוין להיות חלין וכל תנאי שנתקיים באותו שעה מקודשת וכל תנאי שבטל בשעת קידושין בשעה שראוין לחול אע''פ שראוין להתקיים לאחר מיכאן אינה מקודשת הלכך אם מת לאחר ל' שוב אין קדושי הראשון חלין:
רִבִּי אַבָּהוּ בְשֵׁם רִבִּי יוֹחָנָן. הֲרֵי זוֹ עוֹלָה לְאַחַר שְׁלֹשִׁים יוֹם. וּמְכָרָהּ בְּתוֹךְ שְׁלֹשִׁים יוֹם. הֲרֵי זוֹ מְכוּרָה וְהֶקְדֵּישָׁהּ הֶקְדֵּשׁ. חָזַר וּלְקָחָהּ בְּתוֹךְ שְׁלֹשִׁים יוֹם חַל עָלֶיהָ הֶקְדֵּישׁ עוֹלָה. לְאַחַר שְׁלֹשִׁים לֹא חַל עָלֶיהָ הֶקְדֵּשׁ עוֹלָה. לֹא דַמְייָא עוֹלָה לְאִשָּׁה. מַה דַמְייָא אִשָּׁה לְעוֹלָה. אָמַר רִבִּי חִייָה בַּר אָדָא. תִּיפְתָּר שֶׁמֵּת הַשֵּׁינִי וַהֲוָה לֵיהּ אָח. מִכֵּיוָן שֶׁהִיא זְקוּקָה לְיִיבּוּם לֹא חָלוּ עֲלֶיהָ קִידּוּשֵׁי הָרִאשׁוֹן. מַה דַמְייָא עוֹלָה לְאִשָּׁה. אָמַר רִבִּי מַתַּנְיָה. תִּיפְתָּר שֶׁהִקְדִּישָׁהּ לְבַעֲלַת מוּם קָבוּעַ. רִבִּי בּוּן בַּר חִייָא בְעָא קוֹמֵי רִבִּי זְעִירָא. תַּמָּן אַתְ אָמַר. אֲמִירָתִי לַגָּבוֹהַּ כִּמְסִירָתִי לָהֶדְיוֹט. וְהָכָא אַתְּ אָמַר הָכֵין. אָמַר לֵיהּ. תַּמָּן בָּאוֹמֵר. מִכְּבָר. בְּרַם הָכָא בָּאוֹמֵר. לְאַחַר שְׁלֹשִׁים יוֹם.
Traduction
R. Abahou dit au nom de R. Yohanan (190)V. ci-dessus, (Nazir 2, 9).: Si quelqu’un désigne une victime, en disant qu’elle devra servir d’holocauste après trente jours, et dans l’intervalle des trente jours il a vendu l’animal, cette vente est valable (le titre de sacrifice ne lui étant pas encore applicable). De même, si avant les trente jours il a consacré l’animal à un autre but, cette destination est valable. Si le maître (après l’avoir vendu) reprend l’animal à l’acquéreur pendant les trente jours, la victime reviendra consacrée à titre d’holocauste (selon le devoir du possesseur); mais s’il la repris après les trente jours, l’animal ne sera plus consacré à titre d’holocauste (caractère qu’il a perdu lors de l’écoulement du trentième jour). Donc, en ceci, la victime d’holocauste ne ressemble pas à la femme (pour celle-ci, si le 2e fiancé meurt ou la répudie dans le mois, le premier engagement reprend de lui-même son effet après le mois, sans l’avoir renouvelé; tandis que la victime redevient un holocauste seulement au cas où le destinataire l’a reprise en sa possession avant l’expiration du mois, pour que la sainteté lui soit applicable à ce moment). En quel autre cas y a-t-il ressemblance parfaite entre la femme et l’holocauste (de façon que, même après décès du second fiancé pendant les trente jours, le premier engagement n’ait pas d’effet après les trente jours)? Il y a similitude possible, répondit R. Hiya b. Ada, lorsque le second fiancé mort a laissé un frère; comme alors la femme incombe à celui-ci par lévirat, le premier engagement n’a pas d’effet sur elle (car elle n’a pas été un instant libre). En quoi, réciproquement, l’holocauste ressemble-t-il à la femme? (En quel cas la victime est-elle redevenue sainte comme holocauste après les trente jours, et s’il y a eu vente préalable elle sera reprise à l’acquéreur)? Cela peut arriver, répond R. Mathnia, lorsque quelqu’un a consacré pour toujours la valeur d’un animal défectueux (sa consécration persiste malgré les changements de propriétaire). R. Aboun b. Hiya demanda devant R. Zeira: Comment se fait-il qu’il dise, d’une part (191)V. ci-dessus, 1, 6, fin., que la promesse faite envers Dieu (de consacrer un objet au culte) équivaut à l’acte de transmission pour un particulier (de sorte qu’il soit impossible de revenir sur une consécration faite), tandis qu’ici, au contraire, on admet l’hypothèse d’un retrait de sainteté après les trente jours écoulés en cas de vente de la victime? Plus haut, fut-il répondu, on suppose que la déclaration de sainteté a été faite pour valoir de suite, tandis qu’ici on a dit que la sainteté devra être seulement effective au bout de trente jours (et lorsqu’avant ce moment l’animal a été vendu, il a perdu son caractère sacré en changeant de propriétaire).
Pnei Moshe non traduit
ומכרה בתוך ל' יום ה''ז מכורה. דעדיין אינו חל עליו שם עולה וכן אם הקדישה בתוך ל' להקדש אחר הקדש:
חזר ולקחה. מן הלוקח בתוך ל' יום חל עליה הקדש עולה דבשעה שהוא ראוי לחול ברשותו הוא:
לאחר ל' יום. לקחה ממנו לאחר ל' לא חל עליה הקדש עולה:
לא דמיא עולה לאשה. בהא שהרי באשה אם מת השני או גירשה בתוך ל' חלו קידושי הראשון ממילא כשיבא לאחר שלשים ואף על פי שלא חזר וקדשה בתוך ל' ובעולה דוקא שחזרה ולקחה בתוך ל' שחזר לרשותו קודם שיבא השעה שראוי להיות חל עליו שם הקדש עולה וטעמא דלא דמי עולה לאשה בהא מפרש לקמן דלא מצינו אשה יוצאה בלא גט ומצינו הקדש יוצא בלא פדיון:
מה דמיא אשה לעולה. ושואל הש''ס ובהי גוונא מצינו דדמיא אשה לעולה ממש בהא שלא יהו חלין קדושי הראשון לאחר ל' אפילו מת השני בתוך ל':
תיפתר שמת השני והוה ליה אח. שעכשיו זקוקה היא לו ליבום ובהא לא חלו קדושי הראשון לעולם שהרי לא יצתה מרשות השני וזקוקה ועומדת היא מחמת קידושין שלו וכמ''ד אין קדושין תופסין ביבמה:
מה דמיא עולה לאשה. ובהי גוונא מצינו דבעולה נמי חל עליה הקדש לאחר ל' אע''פ שמכרה לאחר בתוך ל' ולא חזר ולקחה ממנו:
תיפתר שהקדישה לבעלת מום קבוע. שמתחלה לא חל עליה קדושת הגוף אלא לדמים הוא שהקדישה ואותן דמים חייב הוא לעולם אפילו מכרה לאחר דהשתא לא איכפת לן אם הוא ברשותו או ברשות אחר שהרי אין ההקדש חל על גופה:
תמן. בפ''ק אתה אומר אמירתי לגבוה כמסירתי להדיוט שאם אמר הקדש על שום דבר אינו יכול לחזור בו והכא את אמר הכין דלאחר ל' לא חל עליה הקדש עולה אם מכרה אע''פ שחזר ולקחה לאחר ל':
תמן באומר מכבר. באומר מעכשיו יהא חל ההקדש אי נמי דאמר סתם ולא קבע זמן שבאמירתו חל עליה הקדש מיד:
ברם הכא באומר. שההקדש לא יחול עד לאחר ל' וכיון שמכרה בתוך ל' יצאת מרשותו ושוב לא חל הקדש אע''פ שחזר ולקחה:
Textes partiellement reproduits, avec autorisation, et modifications, depuis les sites de Torat Emet Online et de Sefaria.
Traduction du Tanakh du Rabbinat depuis le site Wiki source